Aan het einde van de jaren twintig lijkt de organische architectuur een stille dood te sterven. Drie belangrijke pioniers overlijden en de economische recessie en de tweede wereldoorlog zorgen voor een algehele neergang in het bouwen.
In de jaren vijftig en zestig beleeft de organische architectuur echter een verrassende wedergeboorte. Opvallend is dat het pioniers van het ‘nieuwe bouwen’ zijn die deze doorbraak bewerkstelligen. De aanvankelijk geometrische vormentaal van het modernisme wordt daarbij overstegen en in een organische richting getransformeerd.
Klik op de afbeeldingen om ze te vergroten.